Η ιστορία της Παγκόσμιας Πεντηκοστής

Παγκόσμια Πεντηκοστή

Μια Πεντηκοστιανή - Χαρισματική Εγκυκλοπαίδεια

"Και εν ταις εσχάταις ημέραις, λέγει ο Θεός, θέλω εκχέει από του πνεύματός μου επί πάσαν σάρκα." Πράξεις β' 17.

"Τα τέκνα της Σιών χαίρετε και ευφραίνεσθε εις Κύριον τον Θεόν σας, διότι... θέλει βρέξει εις εσάς βροχήν πρώιμον και όψιμον..." Ιωήλ β' 23

Η Πρώϊμος Βροχή (33 - 100 μ.Χ.)


Από το μνημειώδες πνευματικό έργο του Χρήστου Χαλκιά "ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ - Μια Πεντηκοστιανή - Χαρισματική Εγκυκλοπαίδεια", το οποίο προλογίζει ο Λεωνίδας Φέγγος, παραθέτουμε εδώ το πρόλογο του πρώτου μέρους του έργου "Η Πεντηκοστή δια μέσου των αιώνων", καθώς και αποσπάσματα από το α' κεφάλαιο του ίδιου μέρους "Η Αποστολική Εκκλησία (33 - 100 μ.Χ.)", όπου γίνεται μια ιστορική αναδρομή σε όλες τις κατεγραμμένες εκχύσεις του Αγ. Πνεύματος κατά την εποχή των αποστόλων, από την ημέρα της Πεντηκοστής μέχρι το θάνατο του αποστ. Ιωάννη.

holyspirit

Παγκόσμια Πεντηκοστή

Πρόλογος

Πριν από δύο χιλιάδες χρόνια έλαβε χώρα ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια στην ιστορία του πλανήτη.

Ο δημιουργός και συντηρητής του σύμπαντος επισκέφθηκε τη Γη...

"Και αναντιρρήτως το μυστήριον της ευσεβείας είναι μέγα, ο Θεός εφανερώθη εν σαρκί, εδικαιώθη εν Πνεύματι, εφάνη εις αγγέλους, εκηρύχθη εις τα έθνη, επιστεύθη εις τον κόσμον, ανελήφθη εν δόξη." Α' Τιμόθεον γ' 16

Ο Θεός, δια του Λόγου Του εν Αγίω Πνεύματι, έγινε άνθρωπος.

Ο Σωτήρας, Κύριος Ιησούς Χριστός, κληρονόμος των πάντων από τον Θεό Πατέρα Του και απόγονος του βασιλιά Δαυϊδ από τη μητέρα Του,
- γεννήθηκε μέσα σε μια ταπεινή φάτνη, μια νύχτα, επί βασιλείας Οκταβιανού Αυγούστου, Καίσαρος Ρώμης.
- Μεγάλωσε σ' ένα χωριουδάκι της Ιουδαίας, την Ναζαρέτ, όπου αργότερα εργάσθηκε ως μαραγκός.
- Σε ηλικία τριάντα ετών άρχισε να διδάσκει περιοδεύοντας και ευεργετώντας, θεραπεύοντας τους ασθενείς, ανασταίνοντας τους νεκρούς, χορταίνοντας τους πεινασμένους, συγχωρώντας τον αμαρτωλό και γεμίζοντας με ειρήνη, αγάπη και ελπίδα ζωής αιωνίου κάθε ειλικρινή ανθρώπινη καρδιά...

"Την δε γενεάν αυτού τις θέλει διηγηθή;" Ησαϊας νγ' 8

- Μετά από τριάμισι χρόνια διακονίας πέθανε φρικτά πάνω στο σταυρό - επί βασιλείας Τιβερίου, Καίσαρος Ρώμης - χάριν της σωτηρίας του αμαρτωλού και αποστατημένου ανθρώπινου γένους.
- Ο άδης δεν μπόρεσε να τον κρατήσει, διότι ήταν αναμάρτητος, και μετά τρεις μέρες αναστήθηκε, αποδεικνύοντας ότι ήταν Υιός Θεού και χαρίζοντας έτσι ελπίδα αναστάσεως σε όσους πίστευαν σ' Αυτόν.
- Σαράντα μέρες μετά την Ανάστασή Του ανελήφθη στους ουρανούς και σήμερα στα δεξιά του Θεού μεσιτεύει για κάθε μετανοούντα. Για δέκα συνεχείς ημέρες μετά την ανάληψη του Χριστού, οι απόστολοι και πολλοί άλλοι μαθητές Του περίμεναν προσευχόμενοι πάνω σ' ένα ανώγειο για να λάβουν το Αγιο Πνεύμα σύμφωνα με την υπόσχεση. Πραγματικά, κατά την Κυριακή της Πεντηκοστής το Αγιο Πνεύμα ήλθε με χάρη και δύναμη εγκαινιάζοντας μεγαλειωδώς την ίδρυση της Εκκλησίας.

- Αργότερα οι απόστολοι εξελθόντες εκήρυξαν πανταχού, συνεργούντος του Κυρίου, και βεβαιούντος το κήρυγμα δια των επακολουθούντων θαυμάτων. Μάρκος ιστ' 20
Παντού αντήχησε το τριπλό μήνυμα:

ΒΗΘΛΕΕΜ         Ο Θεός ανάμεσά μας Ματθαίος α' 23
ΓΟΛΓΟΘΑΣ       Ο Θεός για μας  Πράξεις κ' 28
ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ   Ο Θεός μέσα μας  Ρωμαίους η' 9

Το τρίπτυχο αυτό αποτελεί το Πλήρες Ευαγγέλιο, σύμφωνα με την εντολή διδάσκοντες αυτούς να φυλάττωσι πάντα όσα παρήγγειλα εις εσάς. Ματθαίος κη' 20
Το θεμέλιο της Χριστιανικής Εκκλησίας είναι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός.

"Θεμέλιο άλλο ουδείς δύναται να θέση παρά το τεθέν το οποίον είναι ο Ιησούς." Α' Κορινθίους γ' 11

Οι απόστολοι δεν ήταν από μόνοι τους συγγραφείς του Χριστιανικού πιστεύω, αλλά διαλεγμένα και χρισμένα αγγεία. Αυτοί κωδικοποίησαν τη δογματική κληρονομιά της Εκκλησίας: "Ως δε διήρχοντο τας πόλεις, παρέδιδον εις αυτούς διαταγάς να φυλάττωσι τα δόγματα τα εγκεκριμένα υπό των αποστόλων... των εν Ιερουσαλήμ." Πράξεις ιστ' 4

Οι διάδοχοι των αποστόλων παρέλαβαν γραπτώς τα δόγματα της πίστεως και η μεταποστολική Εκκλησία μέσα από φοβερές δυσκολίες και εμπόδια διαφύλαξε και παρέδωσε στις μετέπειτα γενεές Χριστιανών την Καινή Διαθήκη, που είναι ο καταστατικός χάρτης της Εκκλησίας.

Τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης κατοχυρώθηκαν τυπικά στη σύνοδο της Καρθαγένης το 397 μ.Χ. αφού από αιώνες ήταν αποδεκτά από το σύνολο της παγκόσμιας Εκκλησίας στη συνείδηση των πιστών.
Τα βασικά δόγματα του Χριστιανισμού διδάχθηκαν από τον ίδιο τον Κύριο και είναι δοσμένα σε απλά και αλάνθαστα κομμάτια:
  • Μετάνοια και αναγέννηση
"Μετανοείτε και πιστεύετε εις το ευαγγέλιο" Μάρκος α' 15
"Αληθώς, αληθώς σοι λέγω εάν τις δεν γεννηθεί εξ ύδατος και πνεύματος δεν δύναται να εισέλθει εις την βασιλείαν του Θεού. Το γεγεννημένο εκ της σαρκός είναι σάρξ."Ιωάννης γ' 1-14
  • Δικαίωση και σωτηρία δια πίστεως στο σταυρό
"Καθώς ο Μωϋσής ύψωσε τον οφιν εν η ερημω, ούτω πρέπει να υψωθεί ο Υιός του ανθρώπου, δια να μη απολεσθεί πας ο πιστεύων εις αυτόν αλλά να έχη ζωήν αιώνιον. Διότι τόσον ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον ώστε έδωκεν τον Υιόν αυτού τον μονογενή δια να μή απολεσθή πας ο πιστεύων εις αυτόν αλλά να έχη ζωήν αιώνιον." Ιωάννης γ' 17
  • Βάπτισμα στο νερό και το Αγιο Πνεύμα
"Πορευθέντες λοιπόν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος."Ματθαίος κη' 19

"Και ενώ άρχισα να λαλώ, το πνεύμα το άγιο επήλθε επ' αυτούς καθώς και εφ' ημάς κατ' αρχάς. Τότε ενεθυμήθην τον λόγον του κυρίου ότι έλεγεν, Ιωάννης μεν βάπτισεν εν ύδατι σεις όμως θέλετε βαπτίσθει εν πνεύματι αγίω." Πράξεις ια' 15, 16

  • Αγιασμός και καρποφορία

"Εκ του κόσμου δεν είναι, καθώς εγώ δεν είμαι εκ του κόσμου, άγιασον αυτούς εν τη αληθεία σου, ο λόγος ο ιδικός σου είναι αλήθεια." Ιωάννης ιζ' 16,17

"Ο μένων εν εμοί, και εγώ εν αυτώ, ούτος φέρει καρπόν πολύν, διότι χωρίς εμού δεν δύνασθε να κάμητε ουδέν." Πράξεις ια' 15, 16

Συγκεφαλαιώνοντας ο Κύριος διευκρίνισε λέγοντας:
"Οσα λέγω προς εσάς προς πάντας λέγω, αγρυπνείτε." Μάρκος ιγ' 37
"Πάλιν έρχομαι και θέλω σας παραλάβει προς εμαυτόν, δια να ήσθε και σεις όπου είμαι εγώ." Ιωάννης ιδ' 3

Η Ημέρα της Πεντηκοστής (33 μ.Χ.)

"Και ότε ήλθεν η ημέρα της πεντηκοστής, ήσαν άπαντες ομοθυμαδόν εν τω αυτώ τόπω. Και εξαίφνης έγεινεν ήχος εκ του ουρανού ως ανέμου βιαίως φερομένου, και εγέμισεν όλον τον οίκον όπου ήσαν καθήμενοι. Και εφάνησαν εις αυτούς διαμεριζόμεναι γλώσσαι ως πυρός, και εκάθισεν επί ένα έκαστον αυτών. Και επλήσθησαν άπαντες πνεύματος αγίου, και ήρχισαν να λαλώσι ξένας γλώσσας, καθώς το πνεύμα έδιδεν εις αυτούς να λαλώσιν... εθαύμαζον δε πάντες και ηπόρουν, άλλος προς άλλον λέγοντες, τι σημαίνει τούτο; Αλλοι δε χλευάζοντες έλεγον, ότι είναι μεστοί από γλυκύν οίνον."

"Σταθείς δε ο Πέτρος μετά των ένδεκα, ύψωσε την φωνήν αυτού, και ελάλησε προ αυτούς, άνδρες Ιουδαίοι και πάντες οι κατοικούντες την Ιερουσαλήμ, τούτο ας είναι γνωστό εις εσάς, και ακούσατε τους λόγους μου. Διότι ούτοι δεν είναι μεθυσμένοι, καθώς σεις νομίζετε, διότι είναι τρίτη ώρα της ημέρας, αλλά τούτο είναι το ρηθέν δια του προφήτου Ιωήλ, "και εν ταις έσχαταις ημέραις, λέγει ο Θεός θέλω εκχέει από του πνεύματός μου επί πάσαν σάρκαν και θέλουσι προφητεύσει οι υιοί σας και αι θυγατέρες σας και οι νεανίσκοι σας θέλουσιν ιδεί οράσεις και οι πρεσβύτεροί σας θέλουσιν ενυπνιασθή ενύπνια.
Και έτι επί τους δούλους μου και επί τας δούλας μου εν ταις ημέραις εκείνας θέλω εκχέει από του πνεύματός μου, και θέλουσι προφητεύσει και θέλω δείξει τέρατα εν τω ουρανώ άνω, και σημεία επί της γής κάτω, αίμα και πύρ και ατμίδα καπνού, ο ήλιος θέλει μεταστραφή εις σκότος και η σελήνη εις αίμα, πριν έλθη η ημέρα του Κυρίου η μεγάλη και επιφανής. Και πάς όστις αν επικαλεσθή το όνομα του Κυρίου, θέλει σωθή."

"Ανδρες Ισραηλίται, ακούσατε τους λόγους τούτους, τον Ιησούν τον Ναζωραίον, άνδρα αποδεδειγμένον προς εσάς από του θεού δια θαυμάτων και τεραστίων και σημείων, τα οποία ο Θεός έκαμε δι' αυτού εν μέσω υμών, καθώς και σεις εξεύρετε, τούτον λαβόντες παραδεδόμενον κατά την ωρισμένην βουλήν και πρόγνωσιν του Θεού, δια χειρών ανόμων σταυρώσαντες εθανατώσατε, τον οποίον ο Θεός ανέστησε, λύσας τας ωδίνας του θανάτου, διότι δεν ήτο δυνατόν να κρατήται υπ΄αυτού."

"...αφού λοιπόν υψώθη δια της δεξιάς του Θεού και έλαβε παρά του πατρός την επαγγελίαν του Αγίου Πνεύματος, εξέχεε τούτο το οποίον τώρα σεις βλέπετε και ακούετε... μετανοήσατε και ας βαπτισθεί έκαστος υμών εις το όνομα του Ιησού Χριστού, εις άφεσιν αμαρτιών και θέλετε λάβει την δωρεάν του Αγίου Πνεύματος, διότι προς εσάς είναι η επαγγελία και προς τα τέκνα του Αγίου Πνεύματος, διότι προς εσάς είναι η επαγγελία και προς τα τέκνα σας και προς πάντας τους εις μακράν όσους αν προσκαλέση Κύριος ο Θεός ημών."

Πράξεις των Αποστόλων β'

Η έκχυση του Αγίου Πνεύματος στη Σαμάρεια (34 μ.Χ)

Το πρώτο περιστατικό σχετικά με τη συνέχιση της εκχύσεως του Αγ. Πνεύματος - μετά την Πεντηκοστή - αναφέρεται από την Κ. Διαθήκη ότι έλαβε χώρα στη Σαμάρεια.

Χρονολογικά τοποθετείται λίγο μετά το θάνατο του πρωτομάρτυρα Στεφάνου.

Η αιματοπότιστη φυτεία άρχισε να ανθίζει.

Εδώ οι άνθρωποι "εδέχθησαν τον λόγον του Θεού" και "ήσαν βεβαπτισμένοι εις το όνομα του Κυρίου Ιησού" και, μολονότι πολλά σύγχρονα Χριστιανικά δόγματα θα το θεωρούσαν αρκετό, η Αγ. Γραφή συμπληρώνει "δεν είχεν έτι επιπέσει επ' ουδένα εξ' αυτών" το Αγιο Πνεύμα. Δεν είχαν λάβει την προσωπική τους Πεντηκοστή κατά τη σύγχρονη Πεντηκοστιανή/Χαρισματική ορολογία. Χρειάσθηκε να ταξιδέψουν εκεί οι Απόστολοι Πέτρος και Ιωάννης, που είχαν την εξουσία (και διορατικότητα) να μεταδίδουν στους νέους πιστούς το Αγ. Πνεύμα. (1)

  Ακούσαντες δε οι απόστολοι οι εν Ιεροσολύμοις ότι η Σαμάρεια εδέχθη τον λόγον του Θεού, απέστειλαν προς αυτούς τον Πέτρον και Ιωάννην, οίτινες καταβάντες προσηύχηθησαν περί αυτών, δια να λάβωσι πνεύμα άγιον. διότι δεν είχεν έτι επιπέσει επ' ουδένα εξ' αυτών, αλλά μόνον ήσαν βεβαπτισμένοι εις το όνομα του Κυρίου Ιησού. Τότε επέθετον τας χείρας επ' αυτούς και ελάμβανον πνεύμα άγιον. Ιδών δε ο Σίμων, ότι δια της επιθέσεως των χειρών των αποστόλων δίδεται το πνεύμα το άγιον, προσέφερεν εις αυτούς χρήματα λέγων, δότε και εις εμέ την εξουσίαν ταύτην, ώστε εις όντινα επιθέσω τας χείρας, να λαμβάνη πνεύμα άγιον. Πράξεις η' 14-19

  Τα χαρακτηριστικά της "βασιλικής ημέρας" δεν επαναλαμβάνονται, δηλ. βοή και πύρινες γλώσσες πάνω από τα κεφάλια των πιστών - μολονότι στην ιστορία της Εκκλησίας και πιο συχνά στη σύγχρονη περίοδο της Δευτέρας Παγκοσμίου εκχύσεως του Αγίου Πνεύματος αναφέρθηκαν - , είναι σαφής όμως η αναφορά στα εμφανή συμπτώματα που εκδηλώνονται κατά την "ενοίκηση" της δυνάμεως του Πνεύματος στο σώμα κάθε πιστού. Τόσο εντυπωσιάσθηκε από το ανωτέρω γεγονός ο Σίμων ο μάγος, "ίδων δε ο Σίμων", ώστε ζήτησε να πληρώσει, για να αποκτήσει αυτή τη νέα εις αυτόν δύναμη. Αν η κάθοδος του Αγ. Πνεύματος ήταν χωρίς εξωτερικά εμφανή χαρακτηριστικά - με κυρίαρχη βέβαια τη γλωσσολαλιά - δεν θα είχε νόημα η απαίτηση του μάγου με τα γνωστά τραγικά και επικίνδυνα γι' αυτόν αποτελέσματα.

Ενας από τους τρείς τρόπους λήψεως του Αγ. Πνεύματος που αναφέρονται στην Κ. Διαθήκη είναι δια χειροθεσίας, όπως στην παρούσα περίπτωση στη Σαμάρεια. Δεύτερος τρόπος είναι η έκχυση που μπορεί να συμβεί τη στιγμή που κάποιος ακούει το Λόγο του Θεού (Πράξεις ια' 15-17) και τέλος ο συνήθης τρόπος που συμβαίνει κατά την προσευχή του αιτούντος πιστού όπως την Πεντηκοστή.

Ο Απ. Παύλος λαμβάνει Άγιο Πνεύμα

Ο πρώτος μετά τον ένα κατά τη μεγαλειώδη μεταστροφή του έλαβε Πνεύμα Αγιο δια χειροθεσίας:
Υπήγε δε ο Ανανίας και εισήλθε εις την οικίαν και επιθέσας επ' αυτόν τας χείρας είπε, Σαούλ αδελφέ, ο Κύριος με απέστειλεν, ο Ιησούς όστις εφάνη εις σε εν τη οδώ καθ' ήν ήρχου, δια να αναβλέψης και να πλησθής πνεύματος αγίου. Πράξεις θ' 17

Δύο δεκαετίες αργότερα ο Παύλος ομολογούσε:
Ευχαριστώ εις τον Θεόν μου, ότι λαλώ πλειότερας γλώσσας παρά πάντας υμάς. Α' Κορ. ιδ' 18

Όλη η πρώτη Εκκλησία ήτο "ζέουσα εν Πνεύματι"(54 μ.Χ.)

Επτά χρόνια μετά την Πεντηκοστή για πρώτη φορά το Αγ. Πνεύμα εκχέεται σε μη Ιουδαίους. Οι πρώτοι αυτοί μη Ιουδαίοι πιστοί ήταν ο αξιωματικός του Ρωμαϊκού στρατού Κορνήλιος και οι οικείοι του, κάτοικοι Καισάρειας Παλαιστίνης.

Τη δε επαύριον εξήλθεν ο Πέτρος μετ΄ αυτών και τίνες των αδελφών των από της Ιόππης υπήγον μετ' αυτόν και τη επαύριον εισήλθον εις την Καισάρειαν, ο δε Κορνήλιος περιέμενεν αυτούς, συγκαλέσας τους συγγενείς αυτού και τους οικείους φίλους... Τότε ο Πέτρος ανοίξας το στόμα είπεν, επ' αλήθειας γνωρίζω ότι δεν είναι προσωπολήπτης ο Θεός, αλλ' εν παντί έθνει όστις φοβείται αυτόν και εργάζεται δικαιοσύνην, είναι δεκτός εις αυτόν... ενώ έτι ελάλει ο Πέτρος τους λόγους τούτους, επήλθε το πνεύμα το άγιον επί πάντας τους ακούοντας τον λόγον. Και εξεπλάγησαν οι εκ περιτομής πιστοί, όσοι ήλθον μετά του Πέτρου, ότι η δωρεά του Αγίου Πνεύματος εξεχύθη και επί τα έθνη. Διότι ήκουον αυτούς λαλούντας γλώσσας και μεγαλύνοντας τον Θεόν. Πράξεις ι'

Η Πεντηκοστή επαναλήφθηκε και αποδείχθηκε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η υπόσχεση "προς εσάς είναι η επαγγελία και προς τα τέκνα σας και προς πάντας τους εις μακράν, όσους αν προσκαλέση Κύριος ο Θεός... " (Πράξεις β' 39) έχει πανανθρώπινο και διαχρονικό χαρακτήρα. Το αποδεικτικό σημείο του βαπτίσματος εν Πνεύματι, η γλωσσολαλιά, επαναλήφθηκε και είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι στη μετέπειτα αναφορά του ο Πέτρος προς το πρεσβυτέριο της Ιερουσαλήμ χρησιμοποίησε τον όρο "ίση δωρεά" ενώ σαφώς δεν έχουμε περιγραφή βοής ή πύρινων γλωσσών πάνω από τα κεφάλια των πιστών. (2)

()    Ιδέ: Πράξεις ια' 15-17 και ιε' 8

Οι Εφέσιοι λαμβάνουν Άγιο Πνεύμα (55 μ.Χ.)

Το πιό κάτω περιστατικό είναι η τελευταία αναφορά στην περιγραφή της εκχύσεως του Αγ. Πνεύματος που επιχειρείται στις Πράξεις.

"Ενώ δε ο Απόλλως ήτο εν Κορίνθω, ο Παύλος αφού επέρασε τα ανωτερικά μέρη ήλθεν εις Εφεσον και ευρών τίνας μαθητάς, είπε προς αυτούς, ελάβετε πνεύμα άγιον αφού επιστεύσατε; οι δε είπον προς αυτόν αλλ' ούδε αν υπάρχει πνεύμα άγιον ηκούσαμεν. Και είπε προς αυτούς, εις τί λοιπόν εβαπτίσθητε; οι δε είπον, εις το βάπτισμα του Ιωάννου. Και είπεν ο Παύλος, ο Ιωάννης μεν εβάπτισε βάπτισμα μετανοίας, λέγων προς τον λαόν να πιστεύσωσιν εις τον ερχόμενον μετ' αυτόν, τουτέστιν εις τον Χριστόν Ιησούν. Ακούσαντες δε, εβαπτίσθησαν εις το όνομα του Κυρίου Ιησού. Και αφού ο Παύλος επέθηκεν επ΄αυτών τας χείρας, ήλθε το πνεύμα το άγιον επ΄αυτούς και ελάλουν γλώσσας και προφήτευον". Πράξεις ιθ' 1-6

Το ερώτημα του απ. Παύλου στην πιό πάνω περικοπή είναι σωστό και ορθοτομημένο, δεδομένου ότι συναντώντας μερικούς μαθητές του Ιωάννου και εκλαμβάνοντάς τους ως Χριστιανούς θέλησε να μάθει αν είχαν λάβει το βάπτισμα στο Αγ. Πνεύμα "αφού επίστευσαν". Αν το βάπτισμα στο Αγ. Πνεύμα συμπίπτει με την αναγέννηση, όπως πρεσβεύουν πολλά Προτεσταντικά δόγματα, η ερώτηση δεν θα είχε νόημα.

Η Πεντηκοστιανή Εκκλησία της Κορίνθου (54 μ.Χ.)

Η αποστολική εκκλησία στην Κόρινθο ιδρύθηκε από τον Παύλο.
"Μετά σε ταύτα αναχωρήσας εκ των Αθηνών ήλθεν εις Κόρινθον... Κρίσπος δε ο αρχισυναγωγός επίστευσεν εις τον Κύριον μεθ' όλου του οίκου αυτού και πολλοί των Κορινθίων ακούοντες επίστευον και εβαπτίζοντο." Πράξεις ιη' 1-11
Εκεί ο Παύλος - όπως παντού - δίδαξε το "πλήρες ευαγγέλιο".

Μίλησε για τη μετάνοια, τη σωτηρία δια πίστεως στη θυσία του σταυρού, το βάπτισμα στο νερό, τον αγιασμό και το βάπτισμα στο Αγιο Πνεύμα, τη δύναμη εξ ύψους που αποτελεί την είσοδο στη Χαρισματική ζωή και πείρα. Στάθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι η κάθε επιμέρους σύναξη είναι ένα θείο εγκαθίδρυμα με αποστολή και έργο που πουθενά αλλού δεν προσφέρεται ούτε υπάρχει τίποτε όμοιό του.

Προσφέρει το Λόγο του Θεού, γιατί είναι ο θεματοφύλακας της αλήθειας (Α' Τιμ. γ' 15). Είναι ο τόπος λατρείας και επικοινωνίας με τον Ιησού, ειδικότερα δε αυτή η επικοινωνία είναι και το μοναδικό. Η αποστολική εκκλησία έχει προφήτες, γλωσσολαλιά και ερμηνεία αυτής, αποκάλυψη, θεραπεία, οράσεις κ.ά.
Πολλά δόγματα έχουν ωραία μουσική και χορωδίες, ωραίο κύκλο αδελφότητας και βαθυστόχαστους κήρυκες, αλλά το να παρίσταται κάποιος στην παρουσία του Θεού, όπως συμβαίνει σε κάθε γνήσια αποστολική εκκλ, είναι κάτι τελείως διαφορετικό.

Μια πενταετία αργότερα οι Κορίνθιοι έγραψαν στον πνευματικό τους πατέρα ζητώντας μεταξύ πολλών άλλων και διευκρινίσεις για τη σωστή χρήση των χαρισμάτων μέσα στην εκκλησία. Ηπρώτη προς Κορινθίους επιστολή ήταν η απάντησή του και έκτοτε αποτελεί ένα μοναδικό καταστατικό για κάθε συνάθροιση που έχει χαρισματική ζωή. "Περί δε των πνευματικών, δεν θέλω να αγνοήτε...".

Υπάρχουν εννέα χαρίσματα (3), διευκρίνησε, και όλα έχουν την ιδιαίτερη αξία τους. Η γλωσσολαλιά, που τόσο υποτιμήθηκε στο παρελθόν και ακόμη και σήμερα περιφρονείται από πολλούς, θα πρέπει να επανεξετασθεί κάτω από το πρίσμα των συμβουλών του Παύλου "θέλω δε πάντες να λαλείτε γλώσσες" διότι "τα μέλη του σώματος τα οποία φαίνονται ότι είναι ασθενέστερα ταύτα είναι αναγκαία".
Τελειώνοντας έκανε το συσχετισμό μεταξύ αγάπης και χαρισμάτων, συνθέτοντας δια του Αγ. Πνεύματος τον υπέροχο "ύμνο της αγάπης".

Ο απ. Παύλος δεν είπε, όπως ηθελημένα παρερμηνεύουν μερικοί, ότι επειδή το "υπέρ παν" είναι η αγάπη δεν χρειάζεται η γλωσσολαλιά ή η προφητεία (και οι φιλανθρωπίες, η πίστη και η γνώση, όπως τονίζει) ΑΛΛΑ ότι υπάρχει σοβαρότατος κίνδυνος όλα τα προηγούμενα να υπάρχουν, χωρίς ταυτοχρόνως να έχουμε αγάπη.

"Εαν λαλώ τας γλώσσας των ανθρώπων και των αγγέλων, αγάπη δε μή έχω, έγινα χαλκός ήχων ή κύμβαλον αλαλάζον." Α' Κορ. ιγ' 1

Τα χαρίσματα πρέπει να οδηγούν και να λειτουργούν "εν αγάπη".
"Ακολουθείτε την αγάπη και ζητείτε μετά ζήλου τα πνευματικά, μάλλον δε το να προφητεύητε." Α' Κορ. ιδ' 1

"Ωστε, αδελφοί ζητείτε μετά ζήλου το προφητεύειν και το λαλείν γλώσσας μη εμποδίζετε. Πάντα ας γίνονται ευσχημόνως και κατά τάξιν". Α' Κορ. ιδ' 39, 40

α. Λόγος Σοφίας: Υπερφυσική αποκάλυψη του Λόγου του Θεού και του Θείου σχεδίου.
β. Λόγος Γνώσεως: Υπερφυσική αποκάλυψη γεγονότων και καταστάσεων.
γ. Χάρισμα θεραπείας ασθενειών.  
δ. Πίστη: Υπερφυσική αποδοχή του αδυνάτου.
ε. Ενέργεια θαυμάτων: Θαύμα πάνω από τους φυσικούς νόμους.
στ. Προφητεία: Ενα μήνυμα σε γνωστή γλώσσα κατευθείαν από το θρόνο του Θεού.
ζ. Είδη γλωσσών: Μήνυμα ή προσευχή ή δοξολογία σε άγνωστη γλώσσα.
η. Ερμηνεία Γλωσσών.  
θ. Διάκριση πνευμάτων: Αναγνώριση ποίου πνεύματος εμφορείται κάθε άνθρωπος και της παρουσίας δαιμονικών δυνάμεων.

Όλη η πρώτη Εκκλησία ήτο "ζέουσα εν Πνεύματι"(54 μ.Χ.)

"Μετά δε την δέησιν αυτών εσείσθη ο τόπος όπου ήσαν συνηγμένοι και επλήσθησαν άπαντες πνεύματος αγίου και ελάλουν τον λόγον του Θεού μετά παρρησίας." Πράξεις δ' 31

"Και οι μαθητές επληρούντο χαράς και πνεύματος αγίου." Πράξεις ιγ' 52

"Ο Θεός συνεπεμαρτύρει με σημεία και τέρατα και με διάφορα θαύματα και με διανομάς του Αγίου Πνεύματος κατά την θέλησιν αυτού". Εβρ. β' 4

Στον Τιμόθεο ο Παύλος έγραφε χαρακτηριστικά περί το 65 μ.Χ.:
"Μή αμελή το χάρισμα το οποίον είναι εν σοί, το οποίον εδόθη εις σε δια προφητείας, μετά επιθέσεως των χειρών του πρεσβυτερίου". Α' Τιμ. δ' 14

Σε όλο το βιβλίο των Πράξεων είναι κατάσπαρτες μαρτυρίες σχετικά με τη φανέρωση και τις ενέργειες του Πνεύματος. (5)

()    Πράξεις β' 29, β' 38, δ' 8, δ' 13, δ' 29, δ' 31, ε' 3, ε' 9, στ' 3, στ' 10, ζ' 5, η' 7, θ' 17, ιγ' 9, ιε' 28, ιστ' 6, ιθ' 1, κ' 20

Επίλογος

Πέραν πάσης αμφιβολίας και διαφωνίας, το γεγονός είναι ότι η πρώτη εκκλησία είχε ζωή, είχε δύναμη.
Το Αγιο Πνεύμα έκανε ένα ρεαλιστκό έργο μεταξύ των πιστών.

Η κατάργηση των συνόρων εκ μέρους της Ρωμαϊκής κυριαρχίας και η ευρύτατη χρήση της ελληνικής γλώσσας ήταν πολύ θετικά στοιχεία για την ταχύτατη εξάπλωση του Ευαγγελίου. Η Καινή Διαθήκη γράφτηκε στην Ελληνική Αλεξανδρινή διάλεκτο και μέχρι το τέλος της Αποστολικής περιόδου είχε καταξιωθεί στη συνείδηση των πιστών. Ο Στράβων το 70 μ.Χ. ομολογεί ότι οι Χριστιανοί είχαν απλωθεί παντού. Μολονότι και τότε έλαβαν χώρα τοπικοί και γενικοί αυτοκρατορικοί διωγμοί, η Εκκλησία δεν καταδιώχθηκε συστηματικά, ίσως επειδή τη θεωρούσαν παραφυάδα του Ιουδαϊσμού που ήταν "RELIGIO LICITA". Το κυριότερο πρόβλημα που απασχολούσε τότε την Εκκλησία ήταν οι Ιουδαϊζοντες Χριστιανοί, που υπάρχουν σε κάθε εποχή και κατά κανόνα συνδέουν και συγχέουν το Νόμο με τη Χάρη.

Χωρίς μεγάλα κεντρικά γραφεία, σπουδασμένους ιεραποστόλους και κήρυκες, χωρίς άφθονα χρήματα και μέσα η Αποστολική Εκκλησία κατάφερε ταπεινά να φέρει εις αίσιο πέρας την αποστολή της. Το μυστικό συνίσταται στο ότι ολόκληρη η ζωή των πρώτων Χριστιανών ήταν δοσμένη στην εκπλήρωση της μεγάλης εντολής, τον προσωπικό αγιασμό, την οικοδομή των άλλων και την επικοινωνία με τον Πατέρα.

Ο Κύριος δια του Πνεύματός Του είχε μια συνεχή επαφή με την εκκλησία Του κατά τις αποστολικές ημέρες. Ακαταπαύστως μηνύματα προφητείας, οράσεων, αποκαλύψεων και γλωσσολαλιάς με ερμηνεία έρχονταν από τον ουράνιο θρόνο προς τη στρατευόμενη εκκλησία.
Χαρακτηριστική είναι η μέριμνα που πήρε για το λαό Του κατά τη μεγάλη πείνα που έγινε επί Κλαυδίου Καίσαρος (Πράξ. ια' 28).